A SMALL MARGIN OF ERROR

Ron II

Op het gevaar af dat ik nog maandenlang onleesbare stukjes moet doorploegen geef ik toch maar weer een reactie op het stukje van Ron uit de BTW nummer 43. Zucht… Nouja, wat moet, dat moet. Na mij de Ronvloed.

Beste Ron, hoezeer ik je persoonlijk ook waardeer, je kunt niet schrijven. (Uit je bijdrage aan #43 blijkt dat je wél kunt schrijven, maar het in het algemeen niet doet.) Was ik de enige die jouw stukje over Pink Floyd onleesbaar vond? Laat me niet lachen, Ron, en ga het liever eens echt aan iemand vragen. De mensen die ìk ernaar gevraagd heb—en ik heb er tenminste een tiental naar gevraagd—vonden het stuk voor stuk een onleesbaar stuk.

Bucolisch? Ik kan me niet herinneren dat het herderlijk leven onleesbaar was. Je stijl is grappig bedoeld, zeg je? Beste Ron, ik kan alleen maar lachen om een grap als ik hem kan verstaan—of lezen. Als ik een grap eerst moet ontleden, is de grap er wel af.

Jouw lerares Nederlands zou ik wel eens willen spreken. Maar ik kan je wel vertellen, dat als iemand ooit een practicumverslag inlevert dat in jouw stijl geschreven is, ik het teruggeef met het dringende verzoek het leesbaar te maken. Daarbij krijg ik zonder meer de goedkeuring van de practicumleiding, op grond van hoofdstuk 13 uit het boek van Squires. Lees het nog maar eens na—vooral de paragrafen 8 en 9 zijn buitengewoon interessant, en ook voor het Nederlands onverminderd van kracht.

Nu even over Pink Floyd. Eén van mijn stellingen in BTW#40 was: je kunt niet lezen. En dat baseerde ik weer op mijn eerdere stuk over Pink Floyd, dat opende met de zin ‘Dit wordt een onbeschaamde reclamespot.’ Moet ik het nog verder uitleggen, Ron? Dan gaat wel de grap verloren. Want, Ron, het was een grap. Het was een blatante overdrijving, die bedoeld was grappig te zijn. Als je dat niet hebt opgepikt: mijn oprechte excuses daarvoor. Ik wil namelijk best toegeven dat ik het ook wel eens niet bij het rechte eind heb.

Voor de duidelijkheid: ik vind het laatste album van Pink Floyd niet slecht, maar ook niet overweldigend; ik vind dat Pink Floyd na ‘Dark Side’ nog minstens drie goede albums heeft gemaakt; ik vind Jarre saaier dan Pink Floyd; ik vind Syd Barrett geniaal; en ik wens hierover verder niet meer in discussie te treden via de BTW.

Oh, en Ron, ik hoef het niet van mijn schrijfstijl te hebben, als het om vrouwen gaat.

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 44.

© Roelof Ruules