ERROR’S GENOEG&

EETLEZEN 1

Er is een boekje van Remco Campert met de titel Eetlezen. Het heeft weinig met eten te maken, en alles met lezen, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat mij om de indruk die de titel geeft, namelijk dat eten en lezen op prettige wijze iets met elkaar te maken hebben. Dat is dan ook helemaal waar, en wel op twee manieren. Vandaag de eerste manier, een volgende keer de andere.

Om te eten moet je koken, en om te koken moet je een kookboek lezen. Er zit dus maar één stap tussen eten en lezen.

Het genot begint al bij het lezen van een kookboek. Niet vlak voordat je de keuken induikt, ook niet vlak voordat je naar de Albert Heijn rent met je boodschappenlijst, maar ruim van tevoren. Dan kun je een beetje rondbladeren, een beetje ruiken aan al dat lekkers, en veel meer kennis opdoen dan alleen dat ene recept dat je hebt uitgekozen.

Het moet wel een goed kookboek zijn, niet zo’n flutboekje dat je voor een piek kan kopen bij een witte boekenhal, en waar alleen maar recepten in staan. Het is fout te denken dat in een kookboek alleen maar recepten hoeven te staan. In een kookboek hoort een verhaal te zitten, een lijn die de recepten met elkaar verbindt en de lezer wijzer maakt dan strikt noodzakelijk is voor het succesvol uitvoeren van een recept.

De schrijvers van de beste kookboeken zijn niet anoniem maar hebben een naam, niet omdat hun recepten zo origineel zijn, maar omdat ze een leesbaar kookboek hebben geschreven. Om dezelfde reden zijn goede kookboeken zelf bekend, hoewel ze meestal een verzameling vormen van uitgekauwde en overbekende recepten, die bij voorbaat al tot de geestelijke bagage van ieder ontwikkeld mens zouden moeten horen.

Na het lezen komt het koken, wat op zichzelf natuurlijk al een feest is, maar dat doet nu niet zo ter zake. En dan komt het eten, en dat is de kroon op het werk, vooropgesteld dat het koken geslaagd is natuurlijk. Het wordt nóg leuker ("Nóg leuker?" "Ja, nóg leuker!") als er iemand meeëet. Zelf ben je al voorbereid op wat komen gaat, door lezen en koken. Je hebt al een hele tijd kunnen toewerken naar dït moment. Maar die ander weet nog van niets, die wordt zonder waarschuwing in het verhaal gestort, als een Alice die plotseling door de spiegel stapt. Daarom is uit eten gaan wel leuk, maar niet zo leuk als eetgasten krijgen.

Is het iemand trouwens opgevallen wat een mooi woord ‘meeëet’ is?

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 21.

© Roelof Ruules