ERROR Off The Road

De verlengde weg naar huis

Er zijn inmiddels bijna vier jaar verstreken, en er is een boel veranderd. Maar hoe is het gegaan met de verkeerssituatie zoals ik die in mijn vorige kolom heb beschreven? Fietst u weer even mee?

De Beneluxlaan

Het fietspad is nog een paar keer onder de frees gelegd. Uiteindelijk is er afgelopen zomer een nieuwe laag asfalt overheen gesmeerd. Dat gebeurde door een bedrijf dat gespecialiseerd is in ‘snel asfalt’. Het was dan ook in een dag gepiept. Wel hing er nog een week lang een onaangenaam geurtje boven het nieuwe asfalt, wat vooral in de fietstunnel niet zo fijn was.

Maar is het nu weer goed? Ehm… niet echt. Ja, de hobbels zijn nu wat minder erg, en de rare freesplekken zijn verdwenen. Maar de opgebrachte laag is dun, en de bomen zien er gezond uit. Dus binnen afzienbare tijd…

Onder het Europaplein…

…is niets veranderd. Dat is niet zo raar, er is geen ruimte om iets te veranderen.

Langs de Jutfaseweg

Hier past nederigheid. Toen ik mijn kritiek schreef, was het project nog niet afgerond. De toegang is aangepast en op sommige plekken zijn de ‘straatgaten’ breder gemaakt. Tot nu toe zijn er in de winter geen rampen gebeurd. Weliswaar is de snelheidsbeperking voor de autobaan opgeheven, maar de drempels zijn ook versmallingen geworden, zodat de auto’s gemiddeld genomen toch wel onder de 50 blijven.

Feit blijft echter dat de fietsstrook niet overmatig breed is. En dat ouders met fietsend kroost soms halsbrekende toeren moeten uithalen.

Over het Ledig Erf…

…is ook weinig te melden. Het is er druk, de fietsstroken zijn er meest smal, en de fietsverkeerslichten staan heel erg lang op rood. Een hele kleine verbetering is dat het fietspad richting de Twijnstraat is opgeheven. Dat was namelijk eerst een smalle strook met zo’n opstaande rand. Nu heeft het Louis Hartlooper-complex op die plek het buitenterras, en worden de fietsers meteen op de algemene rijbaan gezet. Dat lijkt geen vooruitgang, maar dat is het wel. Die uitwaaierende fietsers halen namelijk ook meteen de snelheid uit het autoverkeer.

De busbaan

Aan de oversteekplaats bij de busbaan is lange tijd niets gedaan. Er zijn veel bijna-ongelukken en een paar echte ongelukken gebeurd. De situatie werd er niet beter op toen men, twee jaar geleden, begon met de tweede fase van de busbaan. Daarvoor moest het verkeer in de Uithof langdurig worden omgeleid. Een deel van de tijd liep zo’n omleidingsroute langs deze kruising. Complete fietspelotonnen moesten nu langs die afgezaagde verkeerslichten.

In mei was de busbaan klaar. En wie schetst mijn verbazing toen ik na de zomer weer naar mijn werk fietste? Daar zaten ineens groene ogen aan de verkeerslichten! Eindelijk had er iemand het licht gezien. Nee, sterker nog, niet alleen staan er nu eindelijk volwaardige verkeerslichten, er zijn ook nog eens extra waarschuwingslichten geplaatst, die fel beginnen te knipperen als het reguliere licht op oranje gaat.

En verder?

Het zal niemand verbazen dat dit stukje precies nul reacties heeft opgeleverd. Al met al is de situatie niet noemenswaardig verbeterd. Want hoewel op de bovengenoemde plekken de situtatie in ieder geval niet is verslechterd, is dat elders bepaald niet altijd het geval.

Eén voorbeeldje. Ik doe mijn boodschappen in het winkelcentrum Kanaleneiland, in het bijzonder bij een grootgrutter die oorspronkelijk uit de Zaanstreek komt. De winkel ligt in de ‘oksel’ van het verkeersplein. Als ik van mijn huis kom, steek ik het verkeersplein over, sla linksaf en kom dan vlak bij de ingang van het winkelcentrum. Vroeger, tot twee jaar geleden, lag er daar een ‘opstap’, een pad van stoeptegels dat tot aan het fietspad liep. Via dat pad kwam je bij het pakeerterrein, waar ook beugels voor fietsen staan.

Op een dag was dat pad verdwenen. De groenstrook waar het overheen liep was op die plek opgegraven, en wat restte was een soort zandbak. Om iedereen ervan te doordringen dat het pad echt weg was, had men aan de zijde van het fietspad drie stevige beugels geplaatst. De boodschap was duidelijk: het is niet de bedoeling dat u hier passeert.

Voortaan zag ik mij gedwongen om, vanaf het verkeersplein, direct de stoep op te fietsen. Ik doe dat niet graag, ik ben een nette burger. Bovendien werd ik op zekere dag aangehouden door twee agenten, die mij er op wezen dat ik op het voetpad niet mag fietsen. Daar hebben ze natuurlijk gelijk in, maar ik wilde nog wel even klagen over het verdwijnen van die opgang. De agenten, die overigens heel aardig waren, konden daar natuurlijk geen rekening mee houden. Of ik de volgende keer maar met de fiets aan de hand over de groenstrook wilde lopen. En ik moest maar een briefje naar de gemeente schrijven. Dat heb ik gedaan.

Ik heb ook antwoord gekregen. Weet u waarom dat pad daar is weggehaald? Omdat de groenstrook ter plaatse te veel versnipperd dreigde te worden. Ik verzin het niet.

We zijn inmiddels twee jaar verder. Het gras is langzaamaan door het zand heen gedrongen. Overigens is er geen onderhoud gepleegd aan de groenstrook, die nu weliswaar minder versnipperd is, maar nog altijd ontsierd wordt door papiersnippers en ander afval. Omdat ik niet de enige nette burger ben die niet over de stoep wil fietsen, beginnen er nu aan weerszijden van de beugels nieuwe konijnenpaden te ontstaan. Ik geef het nog een jaartje, en dan is de groenstrook opnieuw versnipperd, en dan niet in twee maar in drie stukken.

Ik heb er nog over gedacht een foto te maken en die naar de gemeente te sturen. Maar ik had er geen zin in.

ERROR

Deze tekst is ‘Off The Road…’, september 2007

© Roelof Ruules