A SMALL MARGIN OF ERROR

[Switch]

Star wars

Gisteravond heb ik Star Wars voor de tweede keer in m’n leven gezien. Het was destijds één van mijn eerste ‘grote’ films, na jaren van Disney op verjaardagsfeesten. Ik kon mij er vrijwel niets van herinneren, behalve dat het een behoorlijk lange film was, en ik er behoorlijk van onder de indruk was. Ik zat dus met een zeker nostalgisch voorgevoel voor de buis.

Ik had beter in bed kunnen gaan liggen met een goed boek. Wat een beroerde film eigenlijk. Geen wonder dat ik me er niets meer van kon herinneren, terwijl een film als 2001 A Space Odyssee die ik in dezelfde tijd zag, me nog helder voor de geest staat.

Wat me nog het meeste opviel (en tegenviel) was dat het plot zo plat is als een dubbeltje: eenzame schlemiel komt in bezit van twee robots waarvan één met dringende boodschap van prinses-in-nood, krijgt van oude buurman (blijkt ruimteridder) te horen dat ‘ie over Oeroude Universele Kracht beschikt, trekt er met gammele ruimtekruiser bestuurd door branieschopper met grote hond op uit, valt in handen van kwaaie pieren, ontsnapt mét prinses, komt bij rebellen, en vernietigt superwapen van kwaaie pieren zonder superkwaaie pier te vernietigen (goed voor vervolg). Het past op een bierviltje, en daar zal het ook ooit wel begonnen zijn.

Oh, technisch zit het wel goed in elkaar, hoewel het geluid van aanstormende ruimteschepen (in het luchtledige) mij toch altijd weer bevreemd—een fout die in 2001 niet wordt gemaakt. Maar het is allemaal zo tam. Er is bijvoorbeeld een scène in een kroeg die blijkbaar zeer wild en gevaarlijk is. Er vallen dan ook twee doden, gedurende die scène. Maar De Vriendschap is een wildere kroeg, zo op een doorsnee dinsdagavond.

Kijk, dat een film ongeloofwaardig is op onderdelen, daar kan ik overheen komen. Dat, bijvoorbeeld, het superwapen kwetsbaar blijkt omdat de centrale reactor een open verbinding heeft met de buitenkant, okee, foutje, is niet erg. Zeker bij science fiction moet je dat door de vingers zien. Maar dat een plot ter grootte van een bierviltje wordt verdund tot een film van twee uur, en dat zo’n film vervolgens een zekere cultstatus verwerft, daar kan ik niet helemaal bij.

Geef mij in het vervolg dan maar Spaceballs van Mel Brooks, dat een parodie is op Star Wars maar eigenlijk veel beter. Ja, ik denk dat ik die maar weer eens ga bekijken, op video ofzo. May the Farth be with you!

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 49.
Op deze kolom kwamen ook ook enige reacties .

© Roelof Ruules