A SMALL MARGIN OF ERROR

Virus

Wat heb ik zitten vloeken, toen mijn schijfje onder mijn neus werd weggevreten door een virus. Als je machine thuis eerst met een mededeling komt in de trant van Lost track on drive a: of zoiets, dan begint het zweet langzaam te parelen. Het kan natuurlijk gewoon een fysieke ontsteltenis zijn, een verkeerd gevallen bit of hoe dat ook mag gaan bij schijfjes. Maar als dan de Disk Doctor met alleen maar foutmeldingen komt, dan weet je zeker dat het mis is. "Ik kan nog niets met zekerheid zeggen, meneer ERROR maar bereid u op het ergste voor." Dank u dokter, wat krijgt u van me?

De tyfus, de tering, de kanker, en nog een paar andere ziekten die nog niet zijn uitgeroeid op deze wereld. Niet voor de dokter, want die kan er ook niets aan doen, maar voor de heren die deze virussen in omloop hebben gebracht. (Ik durf met stelligheid te beweren dat het geen vrouwen zijn geweest.) Tegen de muur moeten ze, en geen pardon.

Het is toch waar. De knaapjes—ik durf met stelligheid te beweren dat het geen volwassen mannen zijn geweest—die dit hebben gedaan, hebben toch heel wat op hun geweten. Het CBS zou eens moeten becijferen hoe groot de economische schade is die wordt aangericht door virussen. Niet alleen de bestanden die zijn zoekgeraakt, maar ook de enorme hoeveelheid mensuren die daardoor verloren is gegaan, om nog maar te zwijgen van de verliezen in termen van arbeidsvreugde en zomeer.

De puistenkoppen in kwestie zien het vooral als een sport, en wat erger is, ze geloven het zelf en daardoor kijkt de rest van de wereld er wat vergoelijkend tegenaan. De virussen worden door hun makers nog wel eens verdedigd ook. "Moet je maar niet zomaar je schijfje ergens insteken." Net zoals lieden die op netwerken inbreken ‘om te laten zien dat de beveiliging niet goed is’. Bullshit! Dat is zoiets als een verkrachter die zijn daad verdedigt met de mededeling dat hij heeft aangetoond dat het slachtoffer er maar roekeloos bijliep—nu weet ze wel beter, en dát was de bedoeling. Het verspreiden van een virus is trouwens van hetzelfde misdadige kaliber als een verkrachting.

Op mijn schijfje stond een artikel over een deel van mijn scriptie-onderzoek. Ik had er een afgedrukte versie van, plus een redelijk recente reserve van de rest van het schijfje. Er was dus eigenlijk niets verloren gegaan, behalve een goed deel van de avond. Maar wee de dader! Moge zijn ziel voor eeuwig rotten in de hel!

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 42.

© Roelof Ruules