A SMALL MARGIN OF ERROR

gevallen

Het was een mooie zomer, en er waren veel gevallen van gevallen sterren. Het Nederlands elftal maakte haar faam waar, alleen hadden veel mensen die faam inmiddels opgeblazen tot buitenaardse proporties. Jammer, maar zo gaat het. Jammer ook van al die oranje prullaria. Nouja, ze werden er in ieder geval niet al te zeer over aangeschoten, zoals meneer Escobar van Colombia. Toch nog heel wat gevallen sterren.

Dan was er nog ene meneer Gullit. Mensen van mijn generatie kennen hem nog als een stervoetballer. Toen meneer Gullit wat mindere knieën kreeg, en ook minder goed voetbalde, compenseerde hij dat met een gezonde dosis kritiek op het racisme langs de velden. Zo ver, zo goed. Maar toen kwam de hete zomer van ‘94, en meneer Gullit hing zijn oranje shirtje aan de wilgen. Vol spanning wachtten we op de afloop van het WK, en gelukkig hoefden we niet te lang te wachten. Het verhaal van Gullit kan ik me al niet meer herinneren, wel zijn argument dat hij had gezwegen omdat anders heel Nederland over hem heen was gevallen. Waarop heel Nederland meewarig over hem heenwandelde. Weer een gevallen ster.

Ooit hadden we in Nederland heel goede wielrenners. Eén daarvan heette Theunissen. Hij ‘won’ zelfs Alpe d’Huez, in zijn topdagen. Dat is al lang geleden. Meneer Theunissen kreeg het aan de stok met de dopingcontrole, en met de federatie, en hij mocht niet meer fietsen. Dus trainde hij zich het leplazarus, want hoe meer hij niet mocht meedoen, hoe meer hij in bloedvorm was. Dit jaar ook, al moest hij met een proces dreigen om mee te mogen naar de Tour. In zijn haast om naar Frankrijk te vertrekken vergat Theunissen zijn bloedvorm in te pakken. Weer een gevallen ster.

Vroeger had je Bertold Brecht. Die schreef geniale toneelstukken vol maatschappelijke kritiek. Dachten we. Want nu weten we dat niet hij maar zijn diverse minnaressen al die stukken schreven, op één na. Hij bedroog al die vrouwen, hij bracht hun stukken onder zijn eigen naam uit, zij wísten dat van hem (en van elkaar) maar desondanks bleven ze trouw stukken schrijven. Weer een gevallen ster.

De Texeler vuurtorenwachter zag ze vallen, de meteorieten. Dacht’ie. Want de experts zagen in de steentjes niet meer dan grit van een tuinpad, en het gat in het strand bleek veroorzaakt te zijn doordat men er munitie had opgeblazen. Weer geen gevallen ster.

Ja, het was een mooie zomer!

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 39.

© Roelof Ruules