ERROR’S GENOEG&

1104

Toen ik ongeveer een maand oud was kwam ik in Utrecht te wonen. Mijn ouders kregen een huis aan de Rooseveltlaan, die de westelijke begrenzing vormde van de nieuwe wijk Kanaleneiland. De Rooseveltlaan ligt parallel aan het Amsterdam-Rijn kanaal, en is, voornamelijk aan de oostkant, bebouwd met flats. Sommige van die flats zijn nog ontworpen door Rietveld, en de rest is er door inferieure architecten van afgeleid.

Mijn ouders woonden echter in één van de weinige laagbouwwoningen die de Rooseveltlaan rijk is. Vanuit de achtertuin was mijn wereld aan twee kanten begrensd door de tuinen van de buren, maar op de achtergrond lagen altijd die flats, waar andere kinderen op de balkons speelden. Vanuit de voortuin kon je de brug over het kanaal zien, en eens in het jaar een massa studenten als de Varsity plaatshad.

Vrijwel al mijn herinneringen aan de Rooseveltlaan zijn vaag of bestaan uit details, want toen ik vijf-en-een-half jaar oud was verhuisden we naar De Meern, waar ik tot in mijn studententijd zou blijven wonen. Van mijn kamer kan ik mij voornamelijk mijn deur herinneren, waar ik met mijn kop tegenaan bonkte als ik wegens een driftbui weer eens kamerarrest had gekregen. Ik kan me ook nog vaag herinneren dat we op het kanaal konden schaatsen tijdens een strenge winter. Ik ‘herinner’ mij de eerste afleveringen van de Fabeltjeskrant, die toen nog te maken hadden met de fabels van LaFontaine (raaf wordt door vos van kaas afgeholpen, etcetera). En omdat wij een ruw-houten vloer hadden, zaten mijn handen in mijn herinnering altijd vol splinters, die mijn moeder er met een heetgemaakte speld weer uitfrunnikte.

Maar één ding is mij altijd bijgebleven van de Rooseveltlaan. Omdat al die would-be Rietveld-flats zo op elkaar leken, en kleine spelende kindertjes zo gemakkelijk verdwalen, had mijn moeder mij ons huisadres uit het hoofd geleerd. Nog voordat ik kon steppen, kon ik feilloos de woorden ‘Rooseveltlaan 1104’ uit mijn mond laten rollen.

Wat mij nu zo benieuwd is of, als ik dement ben geworden (het heerst in de familie), ik mij nog altijd dat adres zal herinneren. Men zegt immers dat bij demente mensen de oudste herinneringen het langste bewaard blijven. Het is een raar idee. Als ik mijn eigen kinderen al lang niet meer herken, zal ik nog altijd ‘Rooseveltlaan 1104’ tegen mijn verzorgers zeggen. En net als ik zullen ze dan geen idee hebben waar het over gaat.

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 28.

© Roelof Ruules