ERROR

Herberg

De jeugdherberg van Bacharach ligt op een berg, hebben wij in de reisgids gelezen. Dat klopt. Vanuit het station kan je hem zien liggen: de berg. Bovenop staat een kasteeltje, dat de jeugdherberg herbergt.

Vanaf het station volgen we de gele pijlen naar boven. Er is geen weg naar de jeugdherberg, geen bus, maar wel een trap. Die trap begint aan de voet van de berg en voert naar de top van de berg. Zo simpel als ik het opschrijf, zo simpel gaat het ook: gewoon omhoog. Na vijf minuten begint je rugzak te aanwezig te zijn. Na tien minuten merk je dat je knieën hebt. Na vijftien minuten vraag je je af hoeveel jeugd er nog over blijt, tegen de tijd dat men de jeugdherberg zal hebben bereikt. Na twintig minuten houdt de trap op.

De jeugdherberg bevindt zich dus in het kasteel van Bacharach, dat bovenop een berg ligt, van waaruit men een fraai uitzicht heeft over de Rijn. Ik kan niet anders zeggen: dit is de fraaiste jeugdherberg die ik ooit zag. Wij krijgen—ongekende luxe—een aparte torenkamer voor twee personen. Wel oppassen: het gangetje naar deze kamer loopt letterlijk taps toe, en je kunt er dus ook letterlijk in vastlopen. Reisgenoot M. ontdekt dat op treffende wijze.

De zaal vlak naast onze kamer wordt gebruikt door acht Amerikaanse pubers en hun ghettoblaster, en de enige afscheiding is een gordijn. Dat is minder. Maar we ontdekken al snel, fysici die we zijn, dat het enige stopcontact in de zaal naast ons, bediend kan worden met een schakelaar in ònze kamer. Een waar genoegen.

De nacht verloopt dus aangenaam rustig, en verfrist staan we op. Onze kamer biedt een uitzicht over de heuvels langs de Rijn. Het lijkt wel een plaatje uit een brochure, maar dan echt. Nu wordt het haasten, want de trein die wij willen nemen vertrekt om even over negen van het station, en tussen ons en het station ligt nog altijd de berg. Wij proppen ons vol met ontbijt, gorden ons de rugzakken aan en stormen de heuvel af. We zijn niet de enigen. Een karavaan van rugzakken deint de trap af. We halen met z’n allen nét de trein. Achter ons verdwijnt de HerBerg, en in dertig kuiten ontwikkelen zich de eerste tekenen van spierpijn.

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 6.

© Roelof Ruules