ERROR

Kermis

Het is de vooravond van hemelvaart, en dus is het kermis. In kleine Franse dorpen wordt hemelvaart nog echt gevierd—het is een zeer stichtelijke dag—en zoals altijd zorgen katholieken er voor dat aan zoiets serieus iets frivools vooraf gaat. Een kermis dus. Het is een echte kermis-zoals-je-die-in-kleine-Franse-dorpen-ziet. Er is één draaimolen, een ouderwetse met paarden, en wie tijdens de rit de kwast van het koord trekt mag nog een keer gratis draaien. Er wordt snoep verkocht, en suikerspinnen (barbe-à-papa, de baard van vader), er zijn onbezochte schiettenten en onbezochte buldozer-automaten. Er zijn twee botsautocircuits: één voor volwassen coureurs en één voor de kleintjes. Op de grote baan rijden twee stellen rond, maar in beide gevallen lijkt de aandacht meer uit te gaan naar de copiloot dan naar de medebaangebruiker.

De kleine baan is leeg, ondanks het vroege uur. Franse kindertjes gaan in de zomer vaak niet voor tienen naar bed. Het gebrek aan belangstelling wordt al snel verklaard. Daar sliert een enorm peloton aan versierde fietsjes door het dorp, gevolgd door een colonne trotse ouders. Iedere fiets is voorzien van slingers, ieder bestuurdertje ook. Alle slingers zijn rood, veel bestuurdertjes ook. Als de kopgroep op het plein een podium passeert (met daarop de burgemeester, mogen wij aannemen) wordt er een klein kanon afgeschoten. In het peloton vallen hierdoor slachtoffers, niet door scherp, maar van pure schrik. De volgouders snellen toe om de knoop van kinderen, fietsen en slingers te ontwarren.

Maar het hoogtepunt van de avond vindt ongetwijfeld plaats in de aan het plein grenzende kroeg. Daar treedt namelijk op de plaatselijk harmonie. Ondanks het officiële inwoneraantal van 734, heeft men in dit dorp kans gezien een volledig harmonie-orkest op de been te brengen, dat bovendien een repertoire heeft waarmee men minstens een uur kan optreden. Het is een optreden zoals ik nimmer heb gehoord. Nog nooit heb ik zoveel muzikanten met zoveel inzet zo hardgrondig vals horen spelen. Geen twee instrumenten spelen tegelijkertijd dezelfde toonhoogte. De grote trom probeert amechtig een ritme aan te houden dat door geen muzikant gevolgd wordt. Het tempo ligt zeer hoog, ieder nummer is één lange eindsprint, waarvan de winnaar, met kleine voorsprong, iedere keer een andere muzikant is.

Later, liggend op onze hotelbedden, horen we het tweede deel van het recital aan, en lachen: een echte Franse kermis.

ERROR

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 3.

© Roelof Ruules