ERROR ON ROUTE 96

[Schakelaar]

Aardverschuiving?

Het zal zo’n vijftien jaar geleden zijn dat ik met kerstmis op bezoek ging bij mijn familie in Londen. Mijn neefje, net zo oud als ik, was juist in het trotse bezit gekomen van een ZX Spectrum. Dat was een zogenaamde hobbycomputer, bij het publiek vooral nog bekend vanwege z’n toetsenbordje dat nog het meeste weg had van een pakje kauwgom—maar dan met alle kauwgompjes uitgekauwd en wel naast elkaar op een rijtje.

Dat interesseerde ons toen niet zo. Dit was een betaalbaar apparaat, waarop je zelf kon programmeren en spelletjes kon spelen. Mijn broertje had een digitaal horloge waarop je PacMan kon spelen, maar dit was wel even van een geheel andere orde.

Mijn neefje had uit een computerblad (nog zo’n noviteit voor ons) een spelletje overgetikt, in Basic. Je moest met een kikker een drukke snelweg oversteken en uiteraard had je maar drie leventjes. Mijn neefje had dat trouwens zelf al aangepast, zodat men tot in schier oneindige tijden met dezelfde kikker het waagstuk kon herhalen. Een eveneens overgetikte PacMan, die om ons onduidelijke redenen ineens TicMan heette, had dezelfde mogelijkheden gekregen. Ja, mijn neefje had er verstand van. Hij voorzag al dat er op niet al te lange termijn in iedere huiskamer een computer zou staan (het woord ‘PC’ was nog niet bedacht!) en daar heeft’ie gelijk in gekregen—al zal ook hij toen niet hebben vermoed met welk een explosie aan geheugen- en opslagcapaciteit dat gepaard zou gaan, om nog maar te zwijgen van kloksnelheden. Wat waren wij blij met 40 kilobytes RAM-geheugen op 4MHz, en spelletjes die vanaf tape binnen vijf minuten opgestart konden worden…

Vijftien jaar zijn er overheen gegaan, en alles is vermenigvuldigd met een faktor 100 tot 10000, behalve opstarttijden en prijzen. En behalve het niveau van de spelletjes. Laten we wel zijn: onze cultuur heeft in die vijftien jaar een sprong gemaakt van WordPerfect 1.0 naar WP7 voor Windows, we zijn door de grenzen van 640K van Billy G. heengegaan, en de muis is niet langer een onwelkome gast in de slaapkamer. Maar die spelletjes… Goed, om bij te blijven—ik verdien tegenwoordig tenslotte mijn brood met de computer—heb ik me er weer eens aan gewaagd. Aan Quake, in dit geval.

Wat een onzin! Wat een bagger! Wat een ongelofelijke rotzooi! Iedereen heeft het er over, dat het nog beter is dan Doom (dat ik persoonlijk niet ken), dat de graphics nog weer beter en sneller zijn. dat… vul het allemaal maar in.

De graphics van mijn screensaver zijn beter, laat ik dat voorop stellen. En verder doet het me nog het meeste aan PacMan denken. Het is toch zo? Daar moest je toch ook door gangetjes lopen, hier en daar een pakje oppikken en vooral de monstertjes ontwijken—behalve dan als je het juiste pilletje had geslikt. Daar is dus niet zoveel aan veranderd. Goed, je hebt iets meer gangetjes, en iets minder overzicht, en de monstertjes zijn wat diverser, evenals de pakjes en pilletjes. Maar in essentie is Quake hetzelfde als PacMan. En in essentie is PacMan een spelletje voor hele domme mensen. Ontspanning? M’n reet. Als iets zo dom is dat het je ergert, dan kan het al niet ontspannend zijn.

Bij dezen daag ik alle liefhebbers van Quake uit mij van het tegendeel te overtuigen. Tevens doe ik een beroep op intelligente mensen om mij te wijzen op een intelligent spel. Op de computer dus. Ik ben het namelijk nog niet tegengekomen. Reacties naar ruules@phys.uu.nl .

ERROR

…spelletjes
Okee, ik geef toe, het is een stokpaardje van mij, en waarschijnlijk een eeuwigdurende ergernis. Maar soms moet je dat soort dingen even van je afschrijven.
 
…nog niet tegengekomen
Inmiddels (januari 2000) heb ik al wat meer spelletjes gezien, en gelukkig zaten daar ook wat intelligentere bij. Wat mij betreft het aardigste spel dat ik tot nu heb gespeeld was Riven: een spel waar je echt moet nadenken, en niets ‘zo maar’ gebeurt.
Maar de markt blijft beperkt…

Deze tekst stond eerder in de Vakidioot, nummer 3 (1996/97)

© Roelof Ruules