ERROR ON ROUTE 96

Cyberbrains

De BBC heeft weer eens een nieuw en goed programma: Future Fantastic. Onlangs ging het over cyberbrains, vrij geïnterpreteerd. Als je dat programma mag geloven, en waarom niet, dan zijn we al een behoorlijk eind op weg om onze hersenen direct op een computer aan te sluiten.

We zagen een onderzoeker die een hoofdband had ontwikkeld die hersenactiviteit oppikt. Diverse menselijke bezigheden leveren verschillende soorten hersenactiviteit op en het resultaat laat zich afbeelden in een tiental bewegende ‘staafjes’ in een grafiek. Weliswaar is de controle over die bewegingen nog niet erg groot, maar het werkt toch maar mooi.

Andere onderzoekers hadden hun breinen op elkaar aangesloten. Min of meer dan: de één pikte zijn hersenactiviteit op waarna dat signaal door middel van een elektromagneet werd ‘doorgegeven’ aan de hersenen van de tweede. Die had daar wel vervelende ervaringen aan overgehouden (kaleidoscopische schaakborden en draaikolken in het visuele veld, althans, dat suggereerde men op de televisie), zodat het experiment niet was herhaald, maar er werkte dus wel iets.

Diverse deskundigen verklaarden dat de tijd niet veraf is dat we onszelf kunnen downloaden (of naar believen uploaden) door simpelweg een plug in ons achterhoofd te steken in een daarvoor speciaal aangebracht contact. Ook daarmee wordt al geëxperimenteerd: men kan bijvoorbeeld het visuele centrum dusdanig stimuleren dat een ‘geblindeerde’ proefpersoon zijn weg door een doolhof kan vinden.

Dat alles doet natuurlijk onverbiddelijk aan Virtual Reality denken: de wereld in elektronische vorm via een soort van viewmaster. En ja, ook aan VR werd ruime aandacht besteed in het programma. Zo was er een therapeut die mensen met behulp van VR van hun hoogtevrees afhelpt. De patiënten moeten met zo’n masker over een virtuele railing in het diepe kijken. Het schijnt erg goed te helpen.

Het zal in de toekomst ook niet langer nodig zijn om onze huiskamer te verlaten voor sociale contacten. We loggen gewoon in op een virtuele ontmoetingsplaats. Ze bestaan al: de deelnemers kunnen daarin een zogenaamde avatar kiezen, een verbeelding van hun persoon in de virtuele wereld. In de demonstratie zagen die avatars er uit als spookachtige vissen in een aquarium dat in de verte iets weg had van een saloon. Die avatars kunnen een paar basale gezichtsuitdrukkingen tonen: blijdschap, woede, verbazing en nog één die mij nu ontschoten is (verdriet? angst? verliefdheid?). Verder communiceert men door middel van tekstballonnen zoals in een strip. Het zag er nog wat aandoenlijk uit, maar alweer: het werkt toch maar.

Zelf zie ik in deze laatste toepassing nog wel een aangename verbetering van de wereld. Het lijkt mij een goed plan om voortaan ale fanatici hun fanatisme op elkaar te laten botvieren op deze virtuele manier—een soort van Doom voor gevorderden. We moeten misschien wat snufjes toepassen om het wat echter te maken: elektroden op de VR-helm die een forse stroomstoot geven bij een voltreffer van een tegenstander, of zo’n elektromagneet die wat onplezierige ervaringen opwekt. Dergelijke fanatici kunnen we dan verder opsluiten in speciale inrichtingen, zodat wij gewoon in de reële zon kunnen zitten zonder te vrezen voor ons leven. Het kost wel wat om het aan de gang te krijgen, maar die kosten verdienen we er zo uit met de bezuinigingen op het defensiebudget die daardoor mogelijk zijn geworden.

ERROR

BBC:
Waarom hebben we eigenlijk nog zo veel televisiezenders? Alles wat je hartje begeert is te zien bij de BBC!
 
Viewmaster:
Zijn er nog mensen die weten wat een viewmaster is? Of was? Wij hadden er vroeger een, maar hij is verloren gegaan…

Deze tekst stond eerder in de Vakidioot, nummer 1 (1996/97)

© Roelof Ruules