ERROR

Raël

In Bretagne hebben ze nog echte eikenbossen, zoals je die kent uit Asterix. Van die dikke eiken, waar vroeger minstens vijf druïden in zaten om maretakken te snijden en magische liederen te zingen. De eiken zijn er nog, maar de druïden zijn verdwenen. Daarvoor in de plaats is ander vreemd volk gekomen.

Op een terreintje afgescheiden van de rest van de camping hebben ze een grote tent opgezet. Daar houden ze regelmatig ‘neuzelconcerten’, zoals de gewone gasten het maar hebben gedoopt. Ze zitten bij elkaar op de grond en brengen een zoemtoon voort. Ze noemen zich de raeliens, naar hun geestelijk leider Raël.

Voordat Raël zich in het spirituele leven stortte, heette hij Claude Vorilhon en was hij journalist. Op een dag in 1973 reed hij met zijn auto door een verlaten deel van Frankrijk, toen hij een vliegende schotel zag landen. Hij maakte kennis met de schotelbestuurders, die zich de Elohim noemden. Zij vertelden hem dat zij lang geleden de aarde tot proeftuin hadden verkoren voor een door hen ontwikkelde diersoort: de mens. Daarna zouden zij nog een paar keer terugkomen om een wat speciale exemplaren los te laten: Mozes, Jezus, Boedha en Mohammed, om er een paar te noemen. Het was nu tijd geworden om de vruchten te plukken van deze zaai-actie. Wij, de mens, hadden ons ontwikkeld tot een soort die in staat was zelf de ruimte te gaan verkennen en eventueel elders een proeftuintje te stichten. De Elohim zochten nu contact met aardlingen, opdat zij een Ambassade konden openen, van waaruit zij hun heerlijke kennis over de aarde konden verspreiden. De term Elohim, by the way, is Hebreeuws, en betekent zoveel als ‘zij die uit de hemel zijn gekomen’, maar wordt in de Bijbel meestal vertaald met ‘heer der heerscharen’ of gewoon ‘God’.

Inmiddels heeft Raël een schare volgers rond zich verzameld. Want, zoals te verwachten viel na eerdere ervaringen, de aardse autoriteiten reageerden niet bijster enthousiast op de blijde boodschap, en Raël kan alle hulp gebruiken bij het verbreiden van die boodschap. Met z’n allen zitten deze volgers nu regelmatig te zoemen, in de hoop dat deze vibraties worden opgevangen door de Elohim, als zij in hun schotels door onze atmosfeer vliegen.

Voor de overige campinggasten wordt er een open avond georganiseerd. Er zijn ons lichtbeelden beloofd van de planeet der Elohim, waar Raël al enige malen mocht verblijven om te zien wat ons te wachten staat. Hij heeft daar trouwens ook nog gesproken met de grote profeten, die er kunstmatig in leven worden gehouden in afwachting van hun aardse wederopstanding.

De leider (niet Raël, want die heeft dringender bezigheden), probeert eerst wat vooroordelen weg te nemen. De raeliens dragen allemaal een hetzelfde symbool aan een ketting: een davidster met daarin een hakenkruis. Een symbiose, zo wordt ons verzekerd, van twee oeroude symbolen; het heeft niets te maken met ene meneer Hitler. Echt niet? Nou… De Ambassade van de Elohim moet verreizen op een terrein van specifieke afmetingen, op de plek waar nu nog de oude tempel van Jeruzalem staat. Van protesten willen de Elohim niets weten, wie er tegen is (de Israeli’s misschien?) moet tot andere gedachten worden gebracht, desnoods met geweld. Dat de Ambassade eventueel ook ergens anders zou kunnen staan is nicht im Frage.

De lichtbeelden zijn een teleurstelling. Het zijn dia’s van schilderijen die Raël heeft gemaakt, geïnspireerd door zijn ervaringen bij de Elohim. En wat Raël ook moge hebben geleerd van zijn Meesters, de kunst van het schilderen hoorde daar zeker niet bij. De raeliens proberen ons ervan te overtuigen dat een grote geestelijke rijkdom binnen handbereik ligt. Maar de aanwezigen zijn niet geïnteresseerd, op z’n best geamuseerd. Van enige discussie is verder geen sprake.

Twee dagen later komen de raeliens minder gunstig in het nieuws. Er gaat een gerucht dat twee van hen in het dorp hebben geprobeerd een kind te kidnappen. Al gauw zijn er tientallen mensen die het hebben gezien, en de beschrijvingen worden steeds gedetailleerder. Of het waar is of niet doet niet meer ter zake. De raeliens zijn enge mensen, met enge symbolen, enge ideeën en een hele enge leider. De volgende dag zijn ze vertrokken.

Dat is nu twaalf jaar geleden. Sindsdien heb ik weinig meer vernomen van Raël en zijn discipelen, hoewel ze nog steeds schijnen te bestaan. De Elohim hebben in ieder geval geen grote demonstratie van hun macht gegeven, hoewel ons dat indertijd wel was toegezegd. Dat je voldoende intelligentie bezit om een mens te maken, is blijkbaar nog geen garantie dat je in staat bent om de juiste man voor je PR-activiteiten te vinden.

ERROR

Naschrift
De raeliens bestaan nog steeds en zijn sinds kort weer volop in het nieuws. Ze claimen namelijk de eerstelijke menselijke klonen op de wereld geze te hebben. Vooralsnog is niet helemaal duidelijk of het een publiciteitsstunt is, of de werkelijkheid. Een journalist die de eerste kloon in de VS zou onderzoeken trok zich terug. Overigens schijnt de tweede kloon inmiddels in Nederland ter wereld te zijn gekomen. Alles uiteraard ter meerdere eer en glorie van het in het heelal uit te zaaien mensenras. [januari 2003]

Deze tekst stond eerder in de By The Way…, nummer 11.

© Roelof Ruules